ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ στην ΚΥΨΕΛΗ

Το στενόμακρο διαμέρισμα οργανωνόταν γύρω από έναν σκοτεινό, γραμμικό διάδρομο, εκατέρωθεν του οποίου διατάσσονταν κλειστά δωμάτια. Η διάταξη αυτή περιόριζε τη διαμπερότητα και επέβαλλε μία μονοσήμαντη σχέση κίνησης: διάδρομος – δωμάτιο – διάδρομος.

Η μελέτη επιχείρησε να αποδυναμώσει αυτή τη γραμμικότητα και να αξιοποιήσει τα αντικριστά ανοίγματα του διαμερίσματος για φυσικό φωτισμό και αερισμό.

Κεντρική σχεδιαστική χειρονομία αποτέλεσε η κατάργηση του διαδρόμου ως κλειστή γραμμική πορεία και η αξιοποίησή της γεωμετρίας του για την τοποθέτηση της ανοιχτής κουζίνας στο αποτύπωμα αυτού. Η μονοσήμαντη πορεία από την είσοδο προς το βάθος παύει έτσι να αποτελεί τον βασικό μηχανισμό οργάνωσης και το διαμέρισμα αποκτά ένα νέο κέντρο αναφοράς.

Μία διάτρητη πλάτη–βιβλιοθήκη συμπληρώνει την κουζίνα, λειτουργώντας ως φίλτρο και όριο χωρίς να εμποδίζει τη διάχυση του φωτός. Στη θέση της παλιάς κουζίνας χωροθετείται το γραφείο. Ένα συρόμενο όριο επιτρέπει τη μεταβολή της σχέσης του με τον κοινό χώρο, ανάλογα με την ανάγκη για ιδιωτικότητα ή συμμετοχή στην συλλογική ζωή του διαμερίσματος.

Το υπνοδωμάτιο διατηρείται στην αρχική του θέση, ενώ καθιστικό και τραπεζαρία οργανώνονται ενιαία σε συνέχεια της εισόδου και εκτονώνονται προς τον εξώστη.

Η υλικότητα ακολουθεί την ίδια λογική περιορισμένης επέμβασης. Τα υφιστάμενα ξύλινα δάπεδα συντηρούνται και παραμένουν το βασικό υλικό στους χώρους διημέρευσης και ύπνου.

Στους υπόλοιπους χώρους, ένα γκρι κεραμικό δάπεδο λειτουργεί ως ουδέτερο υπόβαθρο και αναδεικνύει αντιστικτικά το ξύλο, ενώ οι λευκές επιφάνειες διαμορφώνουν ένα ήρεμο κέλυφος για τα έπιπλα και τα έργα τέχνης.

Η επέμβαση δεν βασίζεται στην προσθήκη νέων χώρων, αλλά στην αναδιάταξη των μεταξύ τους σχέσεων. Η κατάργηση του διαδρόμου μετατρέπει μια γραμμική κάτοψη σε ένα πιο ανοιχτό και διαμπερές σύστημα κατοίκησης.