ΕΙΣΟΔΟΣ ΟΜΙΛΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΑΡΑΚΑΚΗ

Το συγκρότημα φιλοξενεί διαφορετικές δραστηριότητες —εκθέσεις, γραφεία, συνεργεία και υπηρεσίες— χωρίς η υφιστάμενη είσοδος να λειτουργεί ως σαφές σημείο σύνδεσής τους. Παράλληλα, η πρόσβαση προς μέρος των υπηρεσιών γινόταν μέσω ενός στενού και σκοτεινού διαδρόμου.

Η ανάγκη σύνδεσης αυτών των διαφορετικών ροών αποτέλεσε την αφετηρία για την αναδιοργάνωση της εισόδου και των διαδρομών προς το εσωτερικό του συγκροτήματος.

Κεντρική σχεδιαστική χειρονομία αποτέλεσε η χωροθέτηση της νέας εισόδου στο σημείο συνάντησης των βασικών κινήσεων και σε άμεση σχέση με το κεντρικό κλιμακοστάσιο.

Ο χώρος υποδοχής οργανώνεται γύρω από τον κεντρικό πάγκο και την περιοχή αναμονής, ενώ μία ελαφριά μεταλλική κλίμακα δημιουργεί ανεξάρτητη σύνδεση με τον ημιώροφο.

Μία συνεχής ξύλινη κατασκευή αναπτύσσεται περιμετρικά και πλαισιώνει τις διαφορετικές λειτουργίες του χώρου, ενσωματώνοντας παράλληλα το προστατευτικό πέτασμα της κλίμακας. Λειτουργεί έτσι ως ενοποιητικό στοιχείο της σύνθεσης, προσδίδοντας συνοχή στον χώρο χωρίς να αναιρεί τη διακριτή λειτουργία των επιμέρους στοιχείων.

Η είσοδος δεν αντιμετωπίζεται επομένως ως ένας αυτόνομος χώρος, αλλά ως η αφετηρία ενός συστήματος κινήσεων που συνεχίζεται προς το εσωτερικό του συγκροτήματος.

Μέρος αυτού του συστήματος αποτελεί και η διαδρομή προς τα σημεία πώλησης ανταλλακτικών και τις υπόλοιπες υπηρεσίες. Ο υφιστάμενος στενός και σκοτεινός διάδρομος επανασχεδιάζεται, ώστε να πάψει να λειτουργεί αποκλειστικά ως χώρος διέλευσης και να αποκτήσει εναλλαγές κίνησης και στάσης.

Στο μέσον της πορείας ο χώρος διευρύνεται, ενσωματώνοντας τμήμα των παρακείμενων βοηθητικών χώρων, ενώ μεγάλα γραμμικά ανοίγματα προς τις εκθέσεις αυτοκινήτων αποκαθιστούν την οπτική σχέση με το υπόλοιπο συγκρότημα.

Το βλέμμα μπορεί πλέον να διαπεράσει το εσωτερικό και να φτάσει μέχρι τη Λεωφόρο Αθηνών, μετατρέποντας μια κλειστή διαδρομή σε έναν χώρο με μεγαλύτερο βάθος και οπτικές αναφορές προς το εξωτερικό. Στο σημείο της διεύρυνσης, ένας μικρός εσωτερικός κήπος και ο έμμεσος, διάχυτος φωτισμός δημιουργούν μια παύση πριν από τη συνέχιση της πορείας.

Η υλικότητα συνδέει τις διαφορετικές επεμβάσεις και αντλεί στοιχεία από την ιδιαίτερη ταυτότητα των υφιστάμενων χώρων γραφείων του συγκροτήματος και από την αισθητική της δεκαετίας του 1960.

Καπλαμάς καρυδιάς, μάρμαρο τραβερτίνο, εναλλαγές σκούρων και λευκών επιφανειών και μπρούτζινες λεπτομέρειες επανέρχονται μέσα από μια σύγχρονη ανάγνωση, διατηρώντας τη μνήμη του κτιρίου χωρίς να αναπαράγουν το παρελθόν.

Παράλληλα, τα υλικά αποκτούν οργανωτικό ρόλο: οι σκούρες επιφάνειες του δαπέδου συνοδεύουν την κίνηση, οι γήινες αποχρώσεις σηματοδοτούν τις περιοχές στάσης, ενώ ξύλο και μάρμαρο εμφανίζονται στα σημεία όπου το υπάρχον κέλυφος μεταβάλλεται.

Η επέμβαση μετατρέπει την είσοδο από ένα μεμονωμένο σημείο άφιξης σε αφετηρία ενός ευρύτερου συστήματος μετάβασης και προσανατολισμού. Κίνηση, στάση, βλέμμα και υλικότητα συνδέουν πλέον τις διαφορετικές λειτουργίες του συγκροτήματος, δίνοντας συνέχεια στην ταυτότητα του κτιρίου και μια πιο φιλόξενη ποιότητα στην εμπειρία της άφιξης.