BMW i7 event ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΑΕ

Ο χώρος αναπτύσσεται μέσα από τη συνένωση βιομηχανικών containers, ένα περίβλημα που συνδέεται από τη φύση του με τη μεταφορά και την προσωρινή φύλαξη των ίδιων των αντικειμένων που τώρα εκτίθενται μέσα του. Εδώ όμως ο ρόλος αντιστρέφεται. Αυτό που κανονικά μεταφέρει και προστατεύει το έκθεμα μετατρέπεται στον ίδιο τον χώρο της έκθεσης.

Η μεταλλική κατασκευή και η αίσθηση του προσωρινού παραμένουν εμφανείς, ενώ στο εσωτερικό το χρώμα, το φως και οι αντανακλάσεις αρχίζουν να αλλοιώνουν αυτή την πρώτη, απόλυτα αναγνωρίσιμη εικόνα. Η αντίθεση ανάμεσα στο βιομηχανικό περίβλημα και στη μουσειακή ατμόσφαιρα γίνεται η πρώτη από τις αμφισημίες του χώρου.

Κεντρική αναφορά του σχεδιασμού αποτέλεσε η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Lewis Carroll και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο το έργο μεταβάλλει αδιάκοπα τη σχέση του σώματος με τον χώρο, την κλίμακα και την επιθυμία για το επόμενο βήμα.

Η μεταβολή της κλίμακας, η αστάθεια του προσανατολισμού, το φως, το είδωλο και η σταδιακή αποκάλυψη του χώρου δημιουργούν μια συνθήκη όπου το οικείο γίνεται παράδοξο και κάθε επόμενο βήμα γεννά την ανάγκη να προχωρήσεις λίγο περισσότερο, εκεί όπου η περιέργεια μετατρέπεται σταδιακά σε επιθυμία.

Σε δεύτερο επίπεδο, η συνύπαρξη γλυπτικής και αυτοκινήτου συναντά την παλιά φουτουριστική πρόκληση γύρω από την τέχνη, τη μηχανή και την ταχύτητα. Το αυτοκίνητο επιστρέφει στον εκθεσιακό χώρο όχι απέναντι από την τέχνη, αλλά δίπλα της.

Η πρώτη ανατροπή συμβαίνει ήδη στην είσοδο. Αυτό που αρχικά μοιάζει με σκοτεινό όριο αποκαλύπτει πλευρικά το πέρασμα και, μόλις ο επισκέπτης βρεθεί στο εσωτερικό, μετατρέπεται σε μεγάλη φωτεινή επιφάνεια.

Στο κέντρο βρίσκεται η BMW i7. Πάνω από το αυτοκίνητο, μια σκούρα ανακλαστική επιφάνεια χαμηλώνει και δημιουργεί το είδωλό του στην οροφή. Ο ουρανός και η γη πλησιάζουν οπτικά, ενώ το αυτοκίνητο μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής, σαν να είναι έτοιμο να κινηθεί. Η εικόνα του δεν εξαντλείται στην παρατήρηση. Παραμένει το κεντρικό αντικείμενο επιθυμίας μέσα στον χώρο.

Στο βάθος, οι ανθρώπινες μορφές του Sean Henry εισάγουν μια δεύτερη ουσιαστική ανατροπή. Είναι αναγνωρίσιμες και καθημερινές, αλλά η κλίμακα και η στάση τους υπερβαίνουν το ανθρώπινο μέτρο του επισκέπτη και τους δίνουν μια αινιγματική, σχεδόν σιωπηλή παρουσία.

Στέκουν ακίνητες απέναντι στην υπόσχεση κίνησης που ενσαρκώνει το αυτοκίνητο. Δεν είναι σαφές αν το παρατηρούν, αν το αγνοούν ή αν βρίσκονται εκεί σαν μάρτυρες ενός γεγονότος που έχει ήδη συμβεί. Η ακινησία τους κάνει την έννοια της κίνησης ακόμη πιο έντονη.

Ο επιμήκης κόκκινος τοίχος, το μαύρο και το απόλυτο λευκό φως ολοκληρώνουν την αναφορά στην ένταση και την τελετουργία μιας αίθουσας μουσείου καλών τεχνών. Η εικόνα παραμένει αμφίσημη, καθώς πίσω από αυτή τη σχεδόν μουσειακή συνθήκη το βιομηχανικό κέλυφος εξακολουθεί να είναι ορατό. Οι αντανακλάσεις πολλαπλασιάζουν το αυτοκίνητο, τις μορφές και τον ίδιο τον χώρο, εντείνοντας ακόμη περισσότερο την αβεβαιότητα της αντίληψης.

Το έργο επιδιώκει να μετατρέψει μια προσωρινή παρουσίαση σε εμπειρία με διάρκεια στη μνήμη του επισκέπτη. Μέσα από τη μεταβολή της κλίμακας, του φωτός, του ειδώλου και της σχέσης με το ανθρώπινο σώμα, ο χώρος απομακρύνεται από τη λογική της απλής έκθεσης και γίνεται μηχανισμός αντίληψης και επιθυμίας.

*Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε από τον όμιλο ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ, στην εγκατάσταση BMW & MINI ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΑΕ στο Μαρούσι. Τα γλυπτά είναι παραχώρηση της RARITY GALLERY.